Haberler

Während in #Deutschland ernsthaft darüber diskutiert wird, den #Flaschenpfand auf 50 Cent zu erhöhen, um soziale Probleme zu lindern, wird in #Türkiye Politik in einer völlig anderen Dimension betrieben. Ja, die Inflation ist dort höher. 2022 lag sie zeitweise bei über 80 %, aktuell bewegt sie sich, je nach Messmethode, immer noch im Bereich von rund 40 %. Aber die entscheidende Frage ist eine andere: Wie handelt ein Staat unter Druck, und welche strategische Richtung verfolgt er langfristig? Genau hier zeigt sich der Unterschied. Und es ist bezeichnend, dass selbst viele frühere Gegner diese Entwicklung inzwischen zumindest teilweise anerkennen.

Ortadoğu’nun tarihsel gerçekliği, güvenliğin temennilerle değil; güç, akıl ve süreklilikle sağlandığını defalarca göstermiştir. Türkiye’nin Suriye sahasında izlediği politika da bu çerçevede yalnızca bir dış politika tercihi değil, aynı zamanda ulusal güvenlik paradigmasının yeniden tanımlanması olarak değerlendirilmelidir. 2011 sonrası süreçte Suriye’de ortaya çıkan çok katmanlı çatışma ortamı, devlet otoritesinin zayıflaması ve sınır bölgelerinde oluşan güç boşlukları, Türkiye açısından doğrudan ve somut güvenlik riskleri üretmiştir.

Ortadoğu’da konuşurken sesini yükselten çok olur; ama hakikati gören azdır. Çünkü bu coğrafya slogan kaldırmaz, hamaset kaldırmaz. Bu coğrafya akıl ister, hafıza ister, denge ister.

Tarih bazen arşivlerden değil, çöpten çıkar. Bazen bir fermanla değil, bir deri parçasıyla konuşur. 17. yüzyılı karış karış dolaşan büyük seyyah Evliya Çelebi, Trabzon’a geldiğinde böyle bir olayı özellikle kayda geçirir. Çünkü bu anlatı sıradan bir şehir vakası değildir. Kaybolan çocukların, yer altının ve uzun süre sessiz kalan bir düzenin hikayesidir.

Davos yıllarca “küresel vizyon” adı altında büyük lafların edildiği, küçük gerçeklerin gizlendiği bir sahneydi. Bu yıl ise perde kapandı. Geride ne kaldıysa, makyajsız, filtresiz bir şekilde ortada duruyor: Dünya artık bir düzen aramıyor, bir pazarlık yürütüyor.

2012 yılında Avrupa’da düzenlenen bir kongrede, davetli konuşmacı olarak yaptığım konuşma bugün dönüp bakıldığında ne duygusal bir hitap ne de dönemsel bir değerlendirmedir. O konuşma, Türkiye’nin terör, kimlik, kardeşlik ve bölgesel sorumluluklar konusundaki stratejik duruşunu erken bir tarihte kayda geçiren siyasal bir metindir. Bugün 2026’da Türkiye’ye yöneltilen “terörist devlet” söylemi karşısında bu metin, bir savunma değil; önceden yazılmış bir cevap olarak yeniden okunmalıdır.

Yılın son günleri … Takvim kapanıyor ama hesap kapanmıyor. Çünkü bizde yıllar bitmez, sadece ertelenir. Aynı sorunlar yeni kelimelerle yeniden anlatılır, aynı hatalar başka gerekçelerle savunulur. Herkes konuşur, herkes haklıdır, herkes temizdir. Ve tam da bu yüzden her şey biraz daha yanlış gider.

Dünyanın dört bir yanından liderler, uzmanlar ve kurumlar her yıl büyük bir coşkuyla toplanıyor; salonlar doluyor, kameralar çalışıyor, bildirgeler alkışlarla kabul ediliyor. Adına “İklim Zirvesi”

eride bıraktığımız hafta, Türkiye sadece diplomatik protokoller üzerinden değil, küresel güç dengeleri, medeniyet siyaseti ve toplumsal vicdan üzerinden okunduğunda tarihî değeri yüksek mesajlar verdi. Papa’nın göreve geldikten sonra gerçekleştirdiği ilk yurt dışı ziyaretini Türkiye’ye yapması, uluslararası ilişkiler literatüründe “sembolik diplomasi” kavramına textbook niteliğinde bir örnek olarak kaydedilmelidir. Zira Papa’nın bir ülkeye ilk ziyaret tercihi, Vatikan’ın o ülkeye ilişkin uzun vadeli stratejik konumlandırmasını gösteren en yüksek düzeyde politik işarettir.