Haberler

Tarih bazen arşivlerden değil, çöpten çıkar. Bazen bir fermanla değil, bir deri parçasıyla konuşur. 17. yüzyılı karış karış dolaşan büyük seyyah Evliya Çelebi, Trabzon’a geldiğinde böyle bir olayı özellikle kayda geçirir. Çünkü bu anlatı sıradan bir şehir vakası değildir. Kaybolan çocukların, yer altının ve uzun süre sessiz kalan bir düzenin hikayesidir.

Davos yıllarca “küresel vizyon” adı altında büyük lafların edildiği, küçük gerçeklerin gizlendiği bir sahneydi. Bu yıl ise perde kapandı. Geride ne kaldıysa, makyajsız, filtresiz bir şekilde ortada duruyor: Dünya artık bir düzen aramıyor, bir pazarlık yürütüyor.

2012 yılında Avrupa’da düzenlenen bir kongrede, davetli konuşmacı olarak yaptığım konuşma bugün dönüp bakıldığında ne duygusal bir hitap ne de dönemsel bir değerlendirmedir. O konuşma, Türkiye’nin terör, kimlik, kardeşlik ve bölgesel sorumluluklar konusundaki stratejik duruşunu erken bir tarihte kayda geçiren siyasal bir metindir. Bugün 2026’da Türkiye’ye yöneltilen “terörist devlet” söylemi karşısında bu metin, bir savunma değil; önceden yazılmış bir cevap olarak yeniden okunmalıdır.

Yılın son günleri … Takvim kapanıyor ama hesap kapanmıyor. Çünkü bizde yıllar bitmez, sadece ertelenir. Aynı sorunlar yeni kelimelerle yeniden anlatılır, aynı hatalar başka gerekçelerle savunulur. Herkes konuşur, herkes haklıdır, herkes temizdir. Ve tam da bu yüzden her şey biraz daha yanlış gider.

Dünyanın dört bir yanından liderler, uzmanlar ve kurumlar her yıl büyük bir coşkuyla toplanıyor; salonlar doluyor, kameralar çalışıyor, bildirgeler alkışlarla kabul ediliyor. Adına “İklim Zirvesi”

eride bıraktığımız hafta, Türkiye sadece diplomatik protokoller üzerinden değil, küresel güç dengeleri, medeniyet siyaseti ve toplumsal vicdan üzerinden okunduğunda tarihî değeri yüksek mesajlar verdi. Papa’nın göreve geldikten sonra gerçekleştirdiği ilk yurt dışı ziyaretini Türkiye’ye yapması, uluslararası ilişkiler literatüründe “sembolik diplomasi” kavramına textbook niteliğinde bir örnek olarak kaydedilmelidir. Zira Papa’nın bir ülkeye ilk ziyaret tercihi, Vatikan’ın o ülkeye ilişkin uzun vadeli stratejik konumlandırmasını gösteren en yüksek düzeyde politik işarettir.

Uzun zamandır bu köşede, Siyonist aklın bölgesel stratejilerini, Orta Doğu’dan Orta Asya’ya uzanan çok katmanlı oyunlarını analiz ediyorum. Defalarca vurguladım: Bu akıl asla tek cepheden ilerlemez; zihinleri, ilişkileri ve dengeleri aynı anda kuşatarak hareket eder.