Siyaset, yalnızca seçim kazanma sanatı değildir. Aynı zamanda aidiyet inşa etme, güven üretme ve nesiller boyunca yaşayacak bağlar kurabilme kabiliyetidir. Devletler, sadece sınırları içinde yaşayan
Demokrasiler bir gecede çökmez. Ne tanklar önce sokağa çıkar ne de anayasalar ilk günden askıya alınır. Bir demokrasinin çöküşü, çoğu zaman sessiz başlar. Önce toplum ortak aklını kaybeder. Ardından ortak vicdanını…
Der kontinuierliche Aufstieg der AfD ist längst mehr als ein vorübergehendes politisches Phänomen. Er ist Ausdruck einer tiefgreifenden Vertrauenskrise, die sich über Jahre hinweg zwischen Teilen der Bevölkerung und den etablierten politischen Kräften aufgebaut hat. Wer die Ursachen dieser Entwicklung ausschließlich bei den Wählern oder bei der AfD selbst sucht, verkennt die eigentliche Herausforderung. Die entscheidende Frage lautet nicht, warum die AfD erfolgreich ist. Die entscheidende Frage lautet, warum die demokratische Mitte zunehmend an Bindungskraft verliert.
Tarih boyunca milletlerin kaderini belirleyen şey yalnızca sahip oldukları imkanlar olmamıştır. Asıl belirleyici olan, o imkanları nasıl kullandıklarıdır. Bugün Türkiye Cumhuriyeti ikinci yüzyılına adım atarken önümüzde duran en önemli soru Cumhuriyet’in ilk yüzyılında kurduğumuz devleti, ikinci yüzyılda nasıl daha güçlü, daha müreffeh ve daha etkili bir konuma taşıyacağız?
Yurt dışında yaşayan milyonlarca Türk, yarım asrı aşan göç hikayesinin ardından bugün bulundukları ülkelerde önemli bir ekonomik ve sosyal güç haline gelmiştir.
Avrupa Türkleri artık yalnızca tasarruf sahibi bireylerden ibaret değildir. İçlerinde sanayiciler, ihracatçılar, yatırımcılar, akademisyenler, teknoloji girişimcileri ve uluslararası piyasalarda faaliyet gösteren iş insanları bulunmaktadır. Sahip oldukları sermaye kadar, bilgi birikimleri, tecrübeleri ve uluslararası bağlantıları da Türkiye açısından stratejik bir değere sahiptir. Bu nedenle yurt dışında yaşayan vatandaşlarımızın Türkiye’ye yatırım yapmalarını teşvik eden çağrılar son derece kıymetlidir.
Bugün dünya, hukukun değil, gücün konuştuğu karanlık bir eşiğe sürüklenmektedir. ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırısı, uluslararası hukukun açık ve pervasız bir ihlalidir. Bu saldırı, yalnızca bir ülkeye değil; doğrudan doğruya küresel düzenin kalan son meşruiyet kırıntılarına yönelmiş bir meydan okumadır. Artık açıkça görülmektedir ki, uluslararası hukuk güçlüler için bir araç, zayıflar için ise bir illüzyondan ibarettir.
Bugün Avrupa’daki Türk toplumunun önündeki en büyük tehlike ekonomik değildir. Çünkü artık fabrikalarda sadece alın teri döken bir nesilden değil; doktor, mühendis, akademisyen, iş insanı ve siyasetçi yetiştiren güçlü bir toplumdan söz ediyoruz. Asıl mesele; bu yükselişin yanında milli kimliğin aynı güçle korunup korunamayacağıdır.
Almanya yıllardır kendisini dünyaya hukuk devleti, özgürlükler ülkesi, insan haklarının kalesi olarak tanıttı. Demokrasi dersi verdi, hoşgörüyü siyasal vitrin yaptı, geçmişiyle yüzleştiğini söyledi. Peki bugün aynı Almanya’ya tek bir soru sormak gerekiyor: Bir ülkede insanlar ibadethanelerine giderken korkuyorsa, anneler çocuklarını isimlerinden dolayı tedirgin büyütüyorsa, camilerin duvarlarına nefret yazıları yazılıyorsa, kutsal mekanlara saldırılar sıradanlaşıyorsa o ülkede demokrasi gerçekten tam mıdır? Bu soruyu sorarken amacım Almanya’yı suçlamak değil. Tam tersine: Almanya’nın kendi değerlerine sahip çıkması için bir çağrı yapıyorum. Çünkü biz Müslümanlar da bu ülkenin bir parçasıyız. Ve sorun, kötü niyetli bir azınlık değil, sessiz kalan çoğunluktur.
Son açıklanan vergi teşvik paketini yalnızca teknik bir mali düzenleme olarak değerlendirmek, içinde bulunduğumuz tarihsel kırılmayı kavrayamamak anlamına gelir. Çünkü burada söz konusu olan, klasik ekonomi politikalarının sınırlarını aşan bir yön değişimidir. Türkiye artık küresel sistemde yer arayan bir ülke değil; yer tayin etme iradesi gösteren bir aktör olarak konumlanmaktadır. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın İstanbul Finans Merkezi ekseninde açıkladığı vergi avantajları, yüzeyde yatırım çekme hamlesi gibi okunabilir. Ancak bu adımın gerçek anlamı, küresel sermaye akımlarının yönüne müdahale etme iddiasında saklıdır. Bu, edilgen bir ekonomik strateji değil; aktif bir sistem kurma refleksidir.
Bir neslin eğitimi sadece ailede başlayıp okulda devam eden ve hayatın içinde tamamlanan bir süreç olmaktan çoktan çıktı. Eskiden anne-babanın verdiği terbiye, öğretmenin aktardığı bilgi ve hayatın öğrettikleri bir insanı şekillendirmeye yeterdi. Bugün ise görünmeyen ama etkisi son derece güçlü bir başka unsur var: sanal dünya.
