Haberler

Norveç’in buzlarla kaplı ıssız bir adasında, dağın derinliklerine gömülmüş bir kapı var. O kapının ardında milyonlarca tohum saklanıyor. İnsanlığın binlerce yıllık tarım mirası. Buğday, arpa, mercimek, pirinç. Adına “Svalbard Küresel Tohum Deposu” diyorlar.

İnsan zihni çoğu zaman gerçeği aramaz, kendisini rahatlatacak hikayeleri arar. Bu yüzden kulağımıza hoş gelen örnekleri büyütür, gerçeği anlatan sessiz çoğunluğu ise yok sayarız. Bugün etrafınıza bakın; herkes başarı hikayeleri anlatıyor. Üniversiteyi bırakıp milyarder olanlardan, sıfırdan zirveye çıkanlardan, “her şeye rağmen başaranlardan” bahsediliyor. Aynı şekilde biri çıkar, “Dedem günde bir paket sigara içerdi, 90 yaşına kadar yaşadı” der ve bu cümle bir anda sanki bir gerçeğin kanıtıymış gibi zihnimizde yer eder. Hatta daha da ileri gideriz, geçmişi kutsarız; “Eskiden her şey daha kaliteliydi” deriz. Şarkılar daha güzeldi, filmler daha anlamlıydı, eşyalar daha sağlamdı. Oysa farkında olmadan çok büyük bir zihinsel tuzağın içine düşeriz. Çünkü biz gerçeği değil, hayatta kalanları görüyoruz.

Almanya’da askerlik çağındaki erkeklerin uzun süreli yurtdışı çıkışlarını izne bağlayan düzenleme, yüzeyde teknik bir idari tedbir gibi sunuluyor. Ancak siyaset, çoğu zaman kendisini açık beyanlarla değil, küçük ve dikkat çekmeyen düzenlemelerle ele verir.

Bir Ramazan ayının daha sonuna yaklaşıyoruz. Takvim bize bu mübarek zamanın artık son haftasına girdiğimizi söylüyor. Fakat mesele yalnızca takvim değildir; mesele zamanın ruhudur. Bu yıl Ramazan’ın manevi atmosferini Avrupa kıtasında önceki yıllara kıyasla daha güçlü bir şekilde hissettiğimi ifade etmek isterim. Belki de bunun nedeni dünyanın içinden geçtiği ağır krizler çağının insan ruhunda açtığı derin boşluklardır. Küresel ölçekte artan savaşlar, ekonomik kırılganlıklar, kimlik tartışmaları ve toplumsal belirsizlikler, insanı kaçınılmaz olarak manevi bir sığınağa yöneltmektedir.

İnsanlık tarihi bazı günleri yalnızca takvimdeki bir tarih olarak değil, aynı zamanda bir vicdan çağrısı olarak hatırlar. 8 Mart Dünya Kadınlar Günü de bu çağrılardan biridir. Bu gün, sadece kadınların eşitlik ve adalet mücadelesinin sembolü değildir. Aynı zamanda insanlığın merhamet, dayanışma ve barış ideallerinin hatırlatıldığı evrensel bir gündür. Çünkü kadınların emeği, sabrı ve direnci yalnızca aileleri değil, toplumları ve medeniyetleri ayakta tutan temel güçlerden biridir. Böylesi bir günde insanlık, savaşların gürültüsünü değil barışın sesini konuşmalıydı. Gözyaşlarını değil umudu. Korkuyu değil kardeşliği.

History rarely forgives complacency. The international order that emerged after the great catastrophes of the twentieth century was not a historical accident. It was the result of painful lessons learned through destruction, war and the collapse of civilizations that believed themselves to be permanent. Yet every international order eventually confronts the same temptation: the belief that power can replace justice without consequences.

In einer Zeit globaler Krisen wird von Berlin mehr erwartet als diplomatische Zurückhaltung. Deutschlands Rolle als Stimme für Völkerrecht und internationale Verantwortung steht erneut auf dem Prüfstand.

Ramazan ayı, insanın kendisiyle yüzleştiği en özel zamanlardan biridir. Sadece aç kalmak değildir mesele. Nefsini terbiye etmektir, vicdanını tartmaktır, kalbini temizlemektir. Ramazan, kimin samimi, kimin sahte olduğunu da ortaya çıkarır. Çünkü bu ayda maskeler düşer, niyetler görünür olur.

Geçtiğimiz günlerde Almanya’nın Neuss kentinde düzenlenen iftar programına katıldım. Türk Federasyonu’nun Neuss şubesi tarafından organize edilen bu buluşmada, Kırım Tatar Meclisi Başkanı Refat Çubarov onur konuğuydu. Gazeteci Ahmet Özay’ın daveti üzerine iştirak ettiğim bu program, sıradan bir iftar yemeği değildi; hafızası diri olanlar için bir tarih muhasebesiydi.