Avrupa siyasetinde Almanya söz konusu olduğunda, tarihin gölgesi hala bugünün üzerine düşüyor. “Yeniden Alman Sorunu” gibi kavramsallaştırmalar, ilk bakışta uyarıcı ve hatta haklı bir kaygıyı çağrıştırıyor olabilir. Ne var ki meseleye soğukkanlı ve tarihsel süreklilik içinde bakıldığında, bu tür genellemelerin gerçeği açıklamaktan çok, onu basitleştirdiği görülüyor.
Yılın son günleri … Takvim kapanıyor ama hesap kapanmıyor. Çünkü bizde yıllar bitmez, sadece ertelenir. Aynı sorunlar yeni kelimelerle yeniden anlatılır, aynı hatalar başka gerekçelerle savunulur. Herkes konuşur, herkes haklıdır, herkes temizdir. Ve tam da bu yüzden her şey biraz daha yanlış gider.
Türkiye’nin dijital merkez üssü olma hedefi, yalnızca bir teknoloji yatırımı değil; egemenlik, güvenlik ve küresel rekabet meselesidir. Bu vizyon, kısa vadeli kolaylıklarla değil, uzun vadeli devlet aklıyla hayata geçirilmelidir.
Türkiye, son yirmi yılda basit bir iktidar değişimi yaşamadı. Yaşanan şey, devletin kimin adına, hangi refleksle ve neye dayanarak yönetileceğine dair köklü bir kırılmadır. Bu kırılmayı görmezden gelenler hâlâ eski ezberlerle konuşuyor; görenler ise meseleyi sloganlara indirgemeye çalışıyor. Oysa hakikat ikisinden de daha serttir.
Bu ülkede ilginç bir düzen var. Kimse yanlış yapmıyor ama her şey yanlış gidiyor.
Amerikan basını İstanbul için “geri sayım hızlanıyor” diyor. Bu cümle bizi korkutmalı mı? Hayır. Asıl korkutması gereken şey, bu gerçeği hâlâ başkalarından duyuyor olmamızdır.
Almanya’da uzun süredir tartışılan emeklilik reformu artık sadece teknik bir düzenleme değil; ülkenin yüz yılı aşkın sosyal devlet geleneğinde köklü bir kırılma noktasıdır. Refah devleti, nesiller arası dayanışmanın omurgasını oluşturan “çalışırken ödersin, yaşlanınca devlet seni korur” sözleşmesinin yerini; belirsiz piyasalara, bireysel risk iştahına ve sermaye piyasalarının inişli çıkışlı dalgalarına bırakıyor. Bu, modernleşme değil; kamusal güvenlik ağının sistematik biçimde daraltılmasıdır.
Dünyanın dört bir yanından liderler, uzmanlar ve kurumlar her yıl büyük bir coşkuyla toplanıyor; salonlar doluyor, kameralar çalışıyor, bildirgeler alkışlarla kabul ediliyor. Adına “İklim Zirvesi”
Zaman hızlandıkça toplumun liderlerden beklentileri de sessizce yön değiştiriyor. Ne var ki bu değişimin ruhunu pek az kişi fark edebiliyor. Liderlik üzerine konuşan çok, isimleri tartışan çok, suçlayan çok… Ancak asıl mesele gözden kaçıyor: Bugünün liderlik krizi, liderlerden önce zamanın kendi dönüşümünde saklı.
Trabzon’un yarınına dair söylenecek en gerçekçi ve aynı zamanda en iddialı cümle şudur: Bu şehir, doğru stratejik tercihlerle teknoloji çağının aktörü olabilir. Bugün dünyada ekonomik rekabeti, güvenlik mimarisini, üretim kapasitesini ve toplumsal dönüşümü belirleyen temel unsur artık sermayenin geleneksel biçimleri değil; verinin kendisidir. Veriyi depolayan, işleyen ve yöneten şehirler, küresel sistemde söz sahibi olmakta; yönetemeyenler ise kaçınılmaz şekilde edilgen konuma düşmektedir.
