Haberler

İnsanlık tarihi bazı günleri yalnızca takvimdeki bir tarih olarak değil, aynı zamanda bir vicdan çağrısı olarak hatırlar. 8 Mart Dünya Kadınlar Günü de bu çağrılardan biridir. Bu gün, sadece kadınların eşitlik ve adalet mücadelesinin sembolü değildir. Aynı zamanda insanlığın merhamet, dayanışma ve barış ideallerinin hatırlatıldığı evrensel bir gündür. Çünkü kadınların emeği, sabrı ve direnci yalnızca aileleri değil, toplumları ve medeniyetleri ayakta tutan temel güçlerden biridir. Böylesi bir günde insanlık, savaşların gürültüsünü değil barışın sesini konuşmalıydı. Gözyaşlarını değil umudu. Korkuyu değil kardeşliği.

History rarely forgives complacency. The international order that emerged after the great catastrophes of the twentieth century was not a historical accident. It was the result of painful lessons learned through destruction, war and the collapse of civilizations that believed themselves to be permanent. Yet every international order eventually confronts the same temptation: the belief that power can replace justice without consequences.

In einer Zeit globaler Krisen wird von Berlin mehr erwartet als diplomatische Zurückhaltung. Deutschlands Rolle als Stimme für Völkerrecht und internationale Verantwortung steht erneut auf dem Prüfstand.

Ramazan ayı, insanın kendisiyle yüzleştiği en özel zamanlardan biridir. Sadece aç kalmak değildir mesele. Nefsini terbiye etmektir, vicdanını tartmaktır, kalbini temizlemektir. Ramazan, kimin samimi, kimin sahte olduğunu da ortaya çıkarır. Çünkü bu ayda maskeler düşer, niyetler görünür olur.

Geçtiğimiz günlerde Almanya’nın Neuss kentinde düzenlenen iftar programına katıldım. Türk Federasyonu’nun Neuss şubesi tarafından organize edilen bu buluşmada, Kırım Tatar Meclisi Başkanı Refat Çubarov onur konuğuydu. Gazeteci Ahmet Özay’ın daveti üzerine iştirak ettiğim bu program, sıradan bir iftar yemeği değildi; hafızası diri olanlar için bir tarih muhasebesiydi.

Son günlerde bazı Alevi federasyonlarının, okullarda düzenlenen Ramazan etkinliklerine yönelik açıklamaları, masum bir “hassasiyet” tartışması olarak sunulsa da, meselenin özü bundan çok daha derindir. Ortada pedagojik bir kaygı değil; ideolojik bir yönelim, bilinçli bir kavramsal çarpıtma ve açık bir kimlik müdahalesi vardır.

Avrupa’da Türk olmak, bir zamanlar alın teriyle yazılmış bir destandı. Bugün ise yavaş yavaş silinen, unutulan bir hatıraya dönüşüyor. Sessizce, fark ettirmeden, kimseyi ürkütmeden kayboluyoruz.

Siyaset bazen ciddi bir satranç oyunu, bazen de kalabalıkların önünde sergilenen ucuz bir tiyatrodur. Donald Trump’ın Venezuela Devlet Başkanı Nicolás Maduro’yla alay eden açıklamaları, işte bu ikisinin tam ortasında duruyor. İlk bakışta bir liderin diğerini küçümsemesi, kahkaha toplamak için yapılmış sıradan bir gösteri gibi görülebilir. Oysa tarih bize şunu öğretir: Büyük güçler asla şaka yapmaz; sadece mesajlarını bazen şaka kılığına sokar.

Avrupa siyasetinde Almanya söz konusu olduğunda, tarihin gölgesi hala bugünün üzerine düşüyor. “Yeniden Alman Sorunu” gibi kavramsallaştırmalar, ilk bakışta uyarıcı ve hatta haklı bir kaygıyı çağrıştırıyor olabilir. Ne var ki meseleye soğukkanlı ve tarihsel süreklilik içinde bakıldığında, bu tür genellemelerin gerçeği açıklamaktan çok, onu basitleştirdiği görülüyor.