Yurt dışında yaşadığı ülkede askerlik yapan Türk vatandaşlarının Türkiye’de askerlikten muaf tutulması elbette önemli ve yerinde bir ara çözüm olarak görülebilir. Ancak asıl mesele daha
KÜMEDER Almanya Temsilcisi ve artı5tv yazarı Salih Altınışık, hac farizasını yerine getirdiği mübarek topraklardan Avrupa’daki milyonlarca Türk’e yürekten bir Kurban Bayramı mesajı gönderdi. Mesajında hem
Während in #Deutschland ernsthaft darüber diskutiert wird, den #Flaschenpfand auf 50 Cent zu erhöhen, um soziale Probleme zu lindern, wird in #Türkiye Politik in einer völlig anderen Dimension betrieben. Ja, die Inflation ist dort höher. 2022 lag sie zeitweise bei über 80 %, aktuell bewegt sie sich, je nach Messmethode, immer noch im Bereich von rund 40 %. Aber die entscheidende Frage ist eine andere: Wie handelt ein Staat unter Druck, und welche strategische Richtung verfolgt er langfristig? Genau hier zeigt sich der Unterschied. Und es ist bezeichnend, dass selbst viele frühere Gegner diese Entwicklung inzwischen zumindest teilweise anerkennen.
Ortadoğu’nun tarihsel gerçekliği, güvenliğin temennilerle değil; güç, akıl ve süreklilikle sağlandığını defalarca göstermiştir. Türkiye’nin Suriye sahasında izlediği politika da bu çerçevede yalnızca bir dış politika tercihi değil, aynı zamanda ulusal güvenlik paradigmasının yeniden tanımlanması olarak değerlendirilmelidir. 2011 sonrası süreçte Suriye’de ortaya çıkan çok katmanlı çatışma ortamı, devlet otoritesinin zayıflaması ve sınır bölgelerinde oluşan güç boşlukları, Türkiye açısından doğrudan ve somut güvenlik riskleri üretmiştir.
Ortadoğu’da konuşurken sesini yükselten çok olur; ama hakikati gören azdır. Çünkü bu coğrafya slogan kaldırmaz, hamaset kaldırmaz. Bu coğrafya akıl ister, hafıza ister, denge ister.
Bir ülkeyi tankla, topla, füze ile işgal etmek artık eski çağ yöntemidir. Yeni çağın işgali zihinler üzerinden yapılır.
Eğer bir devleti dış müdahaleye açık hale getirmek istiyorsanız önce içeriden başlarsınız. Önce meşruiyetini tartışmaya açarsınız. Her şartta muhalefeti “umut”, iktidarı ise “mutlak kötülük” olarak kodlarsınız. Sonra medyayı devreye sokarsınız. Gerçek ile algı arasındaki çizgiyi silersiniz. Olmamış olayları olmuş gibi, münferit hadiseleri sistematik kriz gibi, eksikleri çöküş gibi servis edersiniz. Ve bütün bunları “demokrasi”, “özgürlük”, “insan hakları” gibi kavramların arkasına saklayarak yaparsınız.
Tarih bazen arşivlerden değil, çöpten çıkar. Bazen bir fermanla değil, bir deri parçasıyla konuşur. 17. yüzyılı karış karış dolaşan büyük seyyah Evliya Çelebi, Trabzon’a geldiğinde böyle bir olayı özellikle kayda geçirir. Çünkü bu anlatı sıradan bir şehir vakası değildir. Kaybolan çocukların, yer altının ve uzun süre sessiz kalan bir düzenin hikayesidir.
Davos yıllarca “küresel vizyon” adı altında büyük lafların edildiği, küçük gerçeklerin gizlendiği bir sahneydi. Bu yıl ise perde kapandı. Geride ne kaldıysa, makyajsız, filtresiz bir şekilde ortada duruyor: Dünya artık bir düzen aramıyor, bir pazarlık yürütüyor.
2012 yılında Avrupa’da düzenlenen bir kongrede, davetli konuşmacı olarak yaptığım konuşma bugün dönüp bakıldığında ne duygusal bir hitap ne de dönemsel bir değerlendirmedir. O konuşma, Türkiye’nin terör, kimlik, kardeşlik ve bölgesel sorumluluklar konusundaki stratejik duruşunu erken bir tarihte kayda geçiren siyasal bir metindir. Bugün 2026’da Türkiye’ye yöneltilen “terörist devlet” söylemi karşısında bu metin, bir savunma değil; önceden yazılmış bir cevap olarak yeniden okunmalıdır.
Yılın son günleri … Takvim kapanıyor ama hesap kapanmıyor. Çünkü bizde yıllar bitmez, sadece ertelenir. Aynı sorunlar yeni kelimelerle yeniden anlatılır, aynı hatalar başka gerekçelerle savunulur. Herkes konuşur, herkes haklıdır, herkes temizdir. Ve tam da bu yüzden her şey biraz daha yanlış gider.
