Almanya’da askerlik çağındaki erkeklerin uzun süreli yurtdışı çıkışlarını izne bağlayan düzenleme, yüzeyde teknik bir idari tedbir gibi sunuluyor. Ancak siyaset, çoğu zaman kendisini açık beyanlarla değil, küçük ve dikkat çekmeyen düzenlemelerle ele verir.
Türkiye’nin sanayi tarihinde sembolik değeri yüksek girişimlerden biri olan TOGG, yalnızca bir otomobil markası değil; aynı zamanda teknolojik bağımsızlık, ekonomik dönüşüm ve uluslararası rekabet iddiasının somutlaşmış halidir. Ancak tam da bu nedenle, böylesine stratejik bir girişimin pazarlama ve konumlandırma hatalarına tahammülü yoktur. Çünkü burada söz konusu olan sadece bir ürün değil, bir vizyonun sürdürülebilirliğidir.
Ortadoğu’nun tarihsel gerçekliği, güvenliğin temennilerle değil; güç, akıl ve süreklilikle sağlandığını defalarca göstermiştir. Türkiye’nin Suriye sahasında izlediği politika da bu çerçevede yalnızca bir dış politika tercihi değil, aynı zamanda ulusal güvenlik paradigmasının yeniden tanımlanması olarak değerlendirilmelidir. 2011 sonrası süreçte Suriye’de ortaya çıkan çok katmanlı çatışma ortamı, devlet otoritesinin zayıflaması ve sınır bölgelerinde oluşan güç boşlukları, Türkiye açısından doğrudan ve somut güvenlik riskleri üretmiştir.
Ortadoğu’da konuşurken sesini yükselten çok olur; ama hakikati gören azdır. Çünkü bu coğrafya slogan kaldırmaz, hamaset kaldırmaz. Bu coğrafya akıl ister, hafıza ister, denge ister.
Bir Ramazan ayının daha sonuna yaklaşıyoruz. Takvim bize bu mübarek zamanın artık son haftasına girdiğimizi söylüyor. Fakat mesele yalnızca takvim değildir; mesele zamanın ruhudur. Bu yıl Ramazan’ın manevi atmosferini Avrupa kıtasında önceki yıllara kıyasla daha güçlü bir şekilde hissettiğimi ifade etmek isterim. Belki de bunun nedeni dünyanın içinden geçtiği ağır krizler çağının insan ruhunda açtığı derin boşluklardır. Küresel ölçekte artan savaşlar, ekonomik kırılganlıklar, kimlik tartışmaları ve toplumsal belirsizlikler, insanı kaçınılmaz olarak manevi bir sığınağa yöneltmektedir.
İnsanlık tarihi bazı günleri yalnızca takvimdeki bir tarih olarak değil, aynı zamanda bir vicdan çağrısı olarak hatırlar. 8 Mart Dünya Kadınlar Günü de bu çağrılardan biridir. Bu gün, sadece kadınların eşitlik ve adalet mücadelesinin sembolü değildir. Aynı zamanda insanlığın merhamet, dayanışma ve barış ideallerinin hatırlatıldığı evrensel bir gündür. Çünkü kadınların emeği, sabrı ve direnci yalnızca aileleri değil, toplumları ve medeniyetleri ayakta tutan temel güçlerden biridir. Böylesi bir günde insanlık, savaşların gürültüsünü değil barışın sesini konuşmalıydı. Gözyaşlarını değil umudu. Korkuyu değil kardeşliği.
History rarely forgives complacency. The international order that emerged after the great catastrophes of the twentieth century was not a historical accident. It was the result of painful lessons learned through destruction, war and the collapse of civilizations that believed themselves to be permanent. Yet every international order eventually confronts the same temptation: the belief that power can replace justice without consequences.
In einer Zeit globaler Krisen wird von Berlin mehr erwartet als diplomatische Zurückhaltung. Deutschlands Rolle als Stimme für Völkerrecht und internationale Verantwortung steht erneut auf dem Prüfstand.
Bir ülkeyi tankla, topla, füze ile işgal etmek artık eski çağ yöntemidir. Yeni çağın işgali zihinler üzerinden yapılır.
Eğer bir devleti dış müdahaleye açık hale getirmek istiyorsanız önce içeriden başlarsınız. Önce meşruiyetini tartışmaya açarsınız. Her şartta muhalefeti “umut”, iktidarı ise “mutlak kötülük” olarak kodlarsınız. Sonra medyayı devreye sokarsınız. Gerçek ile algı arasındaki çizgiyi silersiniz. Olmamış olayları olmuş gibi, münferit hadiseleri sistematik kriz gibi, eksikleri çöküş gibi servis edersiniz. Ve bütün bunları “demokrasi”, “özgürlük”, “insan hakları” gibi kavramların arkasına saklayarak yaparsınız.
Ramazan ayı yalnızca bireysel arınmanın değil, toplumsal muhasebenin de zamanıdır. İftar sofraları sadece ekmeğin paylaşıldığı değil, hafızanın ve sorumluluğun da bölüşüldüğü mekanlardır. Bu vesileyle katıldığım çeşitli sivil toplum kuruluşlarının iftar programlarında dikkatimi çeken iki husus, Avrupa’daki varlığımıza dair zihinsel bir bulanıklığın hala devam ettiğini göstermektedir.
